Passie voor MensenRechten

787 India slaat terug naar China: Hoe zit het met Tibet en PoK

Ondanks de internationale roep om de spanningen in de regio te verminderen blijven ze stijgen nadat India woensdag krachtig naar China en Pakistan uithaalde. In vier verklaringen gaf de Indiase regering genoeg aanwijzingen dat de Chinese provocaties niet onbeantwoord zullen blijven en dat de ministeries van binnen- en buitenlandse zaken, financiën en defensie erop zullen gaan reageren.

Klaarblijkelijk als vergelding voor de Chinese kritiek op premier Singh’s bezoek aan Arunachal Pradesh eerder deze maand, heeft het Indiase Ministerie van BuZa Peking gewaarschuwd als het doorgaat met diens enorme projecten in het door Pakistan bezette deel van Kashmir (PoK). Tot nu toe waren de protesten tegen China’s investeringen van anderhalf miljard dollar in PoK op Pakistan gericht. Dit zou wellicht voor het eerst zijn dat China rechtstreeks gewaarschuwd werd. Tijdens een andere interactie bracht de vice bevelhebber van de Indiase luchtmacht Barbora, voorzichtig het T-woord ter sprake. Barbora sprak over de Chinese troepenconcentratie in Tibet en suggereerde dat ze niet het recht hadden om over de verbetering van de Indiase infrastructuur in de grensgebieden te spreken: “Ik heb niet gesproken over de aangelegde vliegvelden aan hun kant op het Tibetaans plateau. Ik denk niet dat zij zich mogen bemoeien met de verbeteringen aan de infrastructuur in het noordoosten van India en in de Ladakh regio.”

Tijdens een andere gelegenheid verwees de minister van financiën Pranab Mukherjee China’s kritiek over het bezoek van Singh aan Arunachal naar de prullenbak. De premier had het constitutionele recht aan zijn kant omdat de staat een “onafscheidelijk deel” van India is. Hij zei: “Ook ik heb een bezoek gebracht aan Arunachal om campagne te voeren en ben van mening dat het mijn legitiem recht is.” De minister van Binnenlandse Zaken P. Chidambaram haalde hard uit naar Pakistan tijdens een bezoek aan Kashmir en zei dat het terrorisme in de valei in direct verband staat met de infiltraties van over de grens: “Men ziet een vertwijfeling van de Pakistaanse kant en PoK om India te infiltreren.” Ook wees hij zakenvisas voor Chinese arbeiders af en zei dat ze verplicht waren om werkvisas aan te vragen: “Wij hebben geen ongeschoolde of halfgeschoolde Chinese arbeiders nodig. We hebben genoeg arbeiders in India."

Maar China gaat door met zijn verbaal geweld. De CCP staatskrant China’s Daily beschuldigde India van “hegemonische” ambities in Zuid-Azië en dat het China “provoceert” betreffende het grensgeschil. Analisten in Delhi zien de vlaag van krachtige verklaringen als een vergelding voor China’s herhaaldelijke pogingen om Arunachal te bestempelen als omstreden territorium. Tevens denken ze dat de regering reageert op binnenlandse kritiek van bv. de woordvoerder van de Bharatiya Janata Partij, Ravi Shankar Prasad die de regering aanviel op diens zachte opstelling tegenover China en beschreef de reacties als “timide”. Met de achterban in gedachte lijkt het dat de Indiase regering haar strategie veranderd heeft. Maar Tibet is India’s troefkaart en veel zal ervan gaan afhangen hoe New Delhi deze uit zal gaan spelen. Degenen die willen dat India zich hard maakt voor Tibet denken dat de enige manier is om Tibets onafhankelijkheid of betekenisvolle autonomie te steunen. Het probleem echter is dat India Tibet altijd erkent heeft als deel van China.

China heeft al geprotesteerd tegen het bezoek dat de Dalai Lama volgende maand aan Arunchal zal gaan brengen. India lijkt echter niet van zijn stuk gebracht. De Tibetaanse leider zal van 8 tot 12 november in het kloosterdorp Tawang verblijven (foto). Vervolgens voert zijn reis hem naar Bomdila en Itanagar voordat hij op 15 november terug naar New Delhi vliegt. Dit bezoek zal Peking zeker in woede doen ontsteken en de spanningen tussen India en China verder opvoeren. Analisten geloven dat het buitensporige taalgebruik van de woordvoerder van het Chinese Ministerie van BuZa jegens premier Singh jl dinsdag voortkwam uit vrees en woede over het bezoek dat de Dalai Lama aan Tawang, de kloosterstad die de Chinezen namens de Tibetanen opeisen, gaat brengen. (NYT)

786 Imperialistisch China vecht zich een weg naar west-Azie

(Foto: Tibetaans protest op 7 oktober in Kathmandu) In deze blog drie situaties die duiden op de imperialistische drang van China: 1) Tussen India en China zijn opnieuw spanningen gerezen over betwiste grensgebieden in de Himalaya. Een dag nadat de twee landen ruzieden over de status van deelstaat Arunachal Pradesh, eiste India vandaag dat China moet ophouden met activiteiten in het ‘door Pakistan bezette deel van Kashmir’. 2) De maoïstische Nepalese premier Madhav Kumar heeft er bij China op aangedrongen om de spoorverbinding van Peking naar Lhasa door te trekken naar Kathmandu. Als tegenprestatie beloofde Kumar dat hij geen anti-China protesten op zijn grondgebied meer zal dulden. 3) De toenemende sabotageacties van maoïsten in de Indiase deelstaten Bihar en Jharkhand. Er werden spoorrails, communicatietorens en een stadhuis opgeblazen en een toeristenbus aangevallen.

De ergernis van India over China’s inmenging in Kashmir werd gisteren gevoed door de uitspraken van de Chinese president Hu Jintao dat zijn land zal doorgaan met projecten in Kashmir. China wil Pakistan helpen bij de aanleg van een grote stuwdam in het gebied en heeft bijstand aangeboden bij de verbetering van de Karakoram snelweg tussen de twee landen. Volgens een woordvoerder van de Indiase regering is China zich volledig bewust van politieke gevoeligheden. “Wij hopen dat China kijkt naar de gevolgen voor de betrekkingen met India op de lange termijn, en ophoudt met activiteiten in gebieden die illegaal door Pakistan worden bezet.” Deze week was er bij de Chinezen grote irritatie ontstaan over een bezoek van de Indiase premier Manmohan Singh begin deze maand aan dit grensstaat Arunachal Pradesh, waarvan delen door China worden geclaimd. China is zeer geïrriteerd over het komende bezoek dat de Dalai Lama in november aan de deelstaat wil brengen. Het Indiase ministerie van Buitenlandse Zaken noemde Arunachal Pradesh gisteren “een integraal en onafscheidelijk deel van India”.

De volgelingen van Mao buiten de huidige Chinese staatsgrenzen beweren te strijden voor de armen en de mensen zonder land. Dat beweerde Mao - de grootste massamoordenaar aller tijden – ook en we weten waartoe dat geleid heeft. In juni verbood de Indiase regering de Communistische Partij van India-Maoïstisch zodat de autoriteiten bevoegd werden om leden van de partij te arresteren. De stap werd genomen nadat regeringstroepen een door maoïsten bezet gebied in de deelstaat West-Bengalen hadden heroverd. De maoïsten, die onder de naam Naxalieten al decennia in verscheidene deelstaten strijd voeren, mogen op grond van de maatregel niet langer samenscholen en wapens dragen. Minister van binnenlandse zaken P. Chidambaram zei dat de Communistische Partij een fusie is van twee eerder verboden rebellenbewegingen, het Maoïstisch Communistisch Centrum en de Marxistisch-Leninistische vleugel van de Communistische Partij van India. "Louter omdat twee verboden organisaties fuseren houden zij niet op terroristische organisaties te zijn", aldus Chidambaram.

In de jongste van een reeks bloedige aanvallen hebben de Maoïsten vorige week zeventien agenten gedood waarvan er een werd onthoofd. De aanval op een politiebureau in de westelijke staat Maharashtra kwam nadat de Indiase autoriteiten de maoïsten hadden gewaarschuwd hun wapens neer te leggen. De rebellen zouden anders rekening moeten houden met een grootscheepse operatie van de veiligheidstroepen. Maar de maoïstische wraak kon niet uitblijven: Gisteren pleegden de Maoïsten sabotageacties in de Indiase deelstaten Bihar en Jharkhand. Communicatietorens, spoorrails en een stadhuis werden opgeblazen. Ook vielen zij een toeristenbus aan, waarbij acht mensen lichte verwondingen opliepen. De sabotageacties vonden plaats op de tweede dag van een door de communisten uitgeroepen staking. Zij protesteren daarmee tegen een door de regering aangekondigde campagne tegen de rebellen, die ook actief zijn in Chhattisgarh, West-Bengalen en Orissa. Premier Manmohan Singh heeft de rebellen bestempeld tot het grootste gevaar dat de binnenlandse veiligheid van India bedreigt. De regering heeft een groot offensief aangekondigd, maar het is nog onduidelijk wanneer dat moet beginnen. De maoïsten vallen regelmatig politieagenten en ambtenaren aan, die met landeigenaren en rijke boeren zouden samenspannen om de armen uit te buiten. Zij hebben hun acties dit jaar opgevoerd en in de periode januari-augustus ongeveer 250 politieagenten en paramilitairen gedood. (Novum/ AP/ NRC/ HLM/ MSN/ AFP/ BBC/ Phayul/ Trouw/ PTI)

387 Arun Shourie: Bedriegen we onszelf opnieuw?

Vaak wordt de vraag gesteld: "Waarom leren generaties niet van elkaar?" Arun Shourie's boek 'Bedriegen we onszelf opnieuw' met als subtitel: 'Lessen die de Chinezen Nehru leerde en die we nog steeds weigeren te aanvaarden', getuigd van de juistheid van de constatering achter deze vraag. Tevens toont ook deze publicatie de naïviteit van vertrouwen in de uitlatingen en de bedoelingen van Chinese politici weer eens overduidelijk aan. Elke keer als het 1962 debakel ter sprake komt, ontstaat de algemene indruk die de congresleden overbrengen dat het toen ging om een messteek in de Indiase rug door de Chinezen die pretendeerden vrienden te zijn, terwijl ze in het geheim een frontale aanval beraamden. In zijn boek graaft Arun Shourie in de officiële brieven van Jawaharlal Nehru om de mythe die hem omgeeft met de grond gelijk te maken. Hij stelt: "Wij hebben onszelf bedrogen in de overtuiging dat de Chinese bedoelingen eerbaar waren, dat zij ons als gelijken behandelden en niets laakbaars zouden uit gaan halen."

Vanaf die gebeurtenis gaat hij over naar het hedendaagse scenario en zegt dat wij dezelfde fout opnieuw begaan door de knieval voor de Chinezen om ze maar vooral niet tegen het hoofd te stoten. Shourie is behoorlijk verbolgen over het stationeren van de 20.000 paramilitairen en politiemensen in burger en uniform toen de Olympische fakkel de twee kilometer van Vijay Chowk naar India Gate gedragen werd. In dit voorval ziet hij een herhaling van de knieval in de jaren vijftig. Hij voelt diepe teleurstelling dat de huidige Manmohan Singh regering, net zoals die van Nehru, allerlei bedoelingen interpreteert over hetgeen China doet of zegt en dan gaat het niet alleen maar om ongerechtvaardigde meningen maar over totale leugens. Hij noemt dit een voortzetting van een reeks aantijgingen die China in de afgelopen drie jaar over India heeft uitgestort. De Directeur-Generaal van het ITBP rapporteerde dat er alleen al in 2007 meer dan 170 invallen zijn geweest en dat India werigert om deze kwestie met de Chinezen op passende toon op te nemen. Omdat deze invallen door “diplomatieke” druk ondersteund worden, is het duidelijk dat ze worden toegepast om India klein te maken in de ogen van de wereld. De Indiase regering onthoud het volk de ware feiten, en iedere functionaris die erover spreken wil wordt stante pede het zwijgen opgelegd. Als er dan toch feiten naar buiten komen worden ze meteen gebagatelliseerd.

Zijn analyse over de gebeurtenissen die tot de 1962 “oorlog” geleid hebben is meesterlijk. Aan de hand van Nehru’s toespraken en geschriften reconstrueert hij de evolutie van Nehru’s beleid. Om deze reden kan niemand hem beschuldigen dat hij woorden in Panditji’s mond legt. En inderdaad, blijkt Nehru China’s bedrog te verdedigen. India zou lering hebben moeten trekken uit de manieren waarop China het ene zegt en precies het tegengestelde doet in de Tibetaanse Zaak. Nehru en KM Panikkar, zijn ambassadeur in Peking, hielden vol dat, ondanks de tegengestelde, luide en overduidelijke signalen, een inval in Tibet zeer onwaarschijnlijk was. Rond 7 oktober 1950 vielen 40.000 soldaten het Oosten van Tibet binnen en werd het Tibetaanse toneelleger in de pan gehakt. Het enige dat Nehru zei was dat deze gebeurtenis China’s prestige had verzwakt. Ironisch genoeg kappitelde China zelfs deze beleefde woorden als een ophitsende uitlating die door de Britse en Amerikaanse imperialisten ingefluisterd werd. Pannikkar werd door de Chinezen neergezet als paniekerig. Nehru gaf aan Rajaji zelfs toe: “Moreel gesproken vind ik het moeilijk om toe te geven dat de Chinese regering ons in iedere fase welbewust bedrogen heeft.” Woorden met een groter waarheidsgehalte zijn wellicht nooit gesproken. Hij luisterde niet naar Sardar Patel toen deze zei: “Alhoewel we onszelf beschouwen als vrienden van China, beschouwen hen ons niet als hun vrienden.” Sardar drong aan op een bijeenkomst waarin de mogelijke stappen zouden worden bediscussieerd – militaire en inlichtingen evaluatie over de Chinese dreiging, een onderzoek naar de militaire capaciteiten en een mogelijke strategie en de evaluatie van de behoefte aan verdediging, etc. De vergadering werd echter nooit gehouden.

Toen de situatie verslechterde probeerde Panditji de gaten in de dijken te dichten en werden er fouten bij de vleet gemaakt. Zelfs in een officieel bericht aan China werd het woord “soevereiniteit” in plaats van “heerschappij” gebruikt ten aanzien van de relatie tussen China en Tibet. Nehru was er zo op uit om alles wat China deed te rechtvaardigen dat hij in een geheime notitie aan zijn functionarissen claimde: “ India en China zijn de twee grootste landen in Azie die aan elkaar grenzen, beide met bepaalde expansieve tendensen, vanwege hun dynamiek.” Geen wonder, zelfs toen de Chinezen Tibet onder een lawine van militair geweld vermorzelde, trok Nehru zich van de oplaaiende angsten in de natie niets aan. Toen Chou En-lai in 1954 Nehru ontmoette deed Chou zich voor als een enthousiaste student om vooral Nehru’s ego te bevredigen. Zonder daadkrachtige stappen wachtte Nehru de zich ontwikkelende situatie gewoon af. China bezette de Shipti La pas in 1956 maar het Indiase leger werd er niet op afgestuurd. Ondanks dat hij van expansionisme beschuldigd werd zag Nehru alleen goeds in China. Ook de invallen van 1957, 58 en 59 werden genegeerd. De Chinese agressie was zo schaamteloos dat zelfs Nehru er neerslachtig van werd en toe moest geven: “Ik heb grote bewondering voor de Chinese geest maar soms vraag ik me af of al die kwaliteiten wellicht gedeeltelijk behoorlijk overdreven zijn.” Nehru bleef het parlement verzekeren dat: “Als er een grote grensoverschrijdende invasie komt, zullen we er adequaat en met succes op reageren. Daar zijn we sterk genoeg voor.” Toen de Chinese lawine neerdaalde werd India compleet van zijn stuk gebracht. En nog steeds probeerde Nehru China’s manier om Khrushchev, die India steunde, te vernederen weg te redeneren.

Shourie’s grootste klaagzang gaat over het totale gebrek aan getrokken lessen uit de gebeurtenissen van 46 jaar geleden. Hij adviseert dat we geen dankbaarheid van China moeten verwachten voor het verdedigen van de doelen die de CCP zich gesteld heeft. "Het enige dat er uiteindelijk toe zal doen is onze slagkracht op de grond. Bagatelliseer hetgeen je tegenstander heeft aangericht nooit. Ben alert; memoriseer de waanideeën van 1949-1962. Memoriseer de waarschuwingen die in de wind geslagen werden." Hij citeert KPS Gill: “De eerste en meest effectieve strategie om oorlog te voorkomen is om je erop voor te bereiden.” (Tribune)

251 Voorzichtige "dans" van de Indiase Olifant met de Chinese Draak

(Aansluitende verklaring op de vorige twee blogs) Toen India zestig jaar geleden onafhankelijk werd, kreeg het de erfenis mee van onduidelijke grenzen in het Himalaya-grensgebied met China. Terwijl India z’n handen vol had aan interne problemen, begon het communistische China aan de grens te knabbelen. Zoals altijd in dit soort kwesties vinden zowel de Chinezen als de Indiërs dat ze het historisch recht aan hun kant hadden en hebben. In 1962 verraste het Chinese Volksleger in het verre noordoosten van India de Indiase troepen. Die waren daar de status quo aan het handhaven en niet uitgerust en voorbereid op een aanval en kreeg het expansionistische China het noorden van Kashmir, in Ladakh, in handen. Onlangs claimde China bij monde van zijn ambassadeur het hele Arunachal Pradesh, dat India als een van zijn eigen deelstaten beschouwt.

In India staat ‘1962’ in het geheugen gegrift als een trauma en het politieke establishment is de ‘lelijke herinnering’ niet vergeten, zegt Sujit Dutta, hoofd van het Instituut voor Defensie Studies en Analyses. “We spreken in India niet van een dreiging, maar van een uitdaging voor ons veiligheidsapparaat als we het over China’s militaire ambities hebben want het land wil een grootmacht worden, met bijpassende militaire kracht, daar is geen twijfel over mogelijk en dat heeft effect op India.” Beide landen hebben kernwapens, beide landen hebben vanwege de economische groei meer te besteden aan de modernisering en uitbreiding van hun legers. Dat hoeft niet te betekenen dat die wapens ook werkelijk gebruikt gaan worden. Het maakt de kwesties die er liggen te broeien wel tot potentieel gevaarlijke ‘uitdagingen’. Sujit Dutta: ‘Het feit dat China Pakistan heeft geholpen aan de technologie voor zijn nucleaire raketten is een dimensie die we niet normaal vinden. Het heeft onze relatie met Pakistan verslechterd.’ Bovendien is er Tibet. Sinds de bezetting door China wonen er 200.000 Tibetaanse vluchtelingen in India. Ook de in India gerespecteerde Dalai Lama en zijn regering in ballingschap leven hier. Het wordt in India als ‘ongevoelig’ ervaren dat China de Tibetanen niet tegemoet komt. Dat neemt niet weg dat India Tibet inmiddels heeft erkend als deel van China. En het Indiase establishment zal het nationaal belang van de goede handelsrelatie met China niet op het spel zetten voor de Tibetanen. ‘Maar oplossing van het Tibetaanse probleem is ook ons nationaal belang’, vindt Sujit Dutta. Dus zo wordt er voorzichtig “gedanst” door de Indiase olifant met de Chinese draak. IUPUI instructor Susan's Erickson’s kijk op de relatie tussen India en China is niet optimistisch. Ze denkt dat deze twee civilisaties met een geschiedenis van conflicten zou kunnen stranden in een soort koude oorlog over de Aziatische heerschappij. (Pers/iupui)

28 VN eren Gandhi's geweldloosheid

Naar aanleiding van een Indiase resolutie riepen de VN 2 oktober, de geboortedag van de Indiase onafhankelijkheidsstrijder Mahatma Gandhi, uit tot Internationale Dag van de Geweldloosheid; de dag om de boodschap van geweldloosheid te eren en uit te dragen.

                     

Gandhi's grondbeginselen: Ahimsa & Satyagraha: “Waarheid houdt lijden (dhukka) van het zelf in, soms zelfs ten dode toe. Er kan geen ruimte in zijn voor het geringste spoor van eigenbelang. Satyagraha is de kracht die geboren wordt uit Waarheid en liefde voor geweldloosheid en is niets anders dan onvervalste zielskracht.“ Ahimsa en Satya zijn zo met elkaar verweven dat het onmogelijk is ze te scheiden. Ahimsa is het middel; satya is het doel.” Satya, waarheid, betekend letterlijk ‘dat wat is’: datgene wat nooit verandert maar te alle tijden en onder alle omstandigheden blijft gelden. Agraha wordt gedefinieerd als ‘hardnekkigheid’. Hardnekkig vasthouden aan de waarheid en de ontembare wil verleent het kracht. Maar waarheid alleen is niet genoeg. Deze kan onethisch worden door eigenbelang. Ahimsa, geweldloosheid, was voor Gandhi de nobelste weg naar de waarheid. Ahimsa is afgeleid van de Sanskritische woordenstam han, ‘doden’. De vorm hims betekent: ‘verlangend om te doden’; het voorvoegsel a- is een ontkenning. A-himsa betekent dus letterlijk ‘zonder enig verlangen om te doden’, hetgeen misschien wel het centrale thema is waarop de hindoeïstische, jainistische en boeddhistische zedenleer is gebaseerd.

Zolang individuen aan hun eigen belangen de hoogste prioriteit verlenen, is wrijving onvermijdelijk. Het gaat dikwijls om onbuigzame ego’s die in een persoonlijke strijd zijn verwikkeld. Het welslagen kan tot stand worden gebracht door rede of overreding, door dreigementen of chantage, of anders door geweld, maar het uitgangspunt is in alle gevallen hetzelfde: komt er een winnaar, dan moet er ook een verliezer zijn. Traditioneel wordt een conflict tussen twee partijen ‘opgelost’ door erkenning van het machtsoverwicht van de ene tegenstander op de andere. Satyagraha vecht dit uitgangspunt aan: ”Satyagraha tracht de vijandschap uit de weg te ruimen, maar niet de vijanden zelf. Satyagraha tracht conflicten op te lossen door de tegenstander te overtuigen van de gemeenschappelijke waarden van de geweldloze visie, nl. dat hij, wij, veel meer hebben te winnen bij harmonie dan bij tweedracht..” Gandhi betoogde dat wanneer er niet meer redelijk te praten valt burgerlijke ongehoorzaamheid, stakingen en non-coöperatie methodes zijn om de satyagrahi te voorzien van de mogelijkheid om te lijden, en dat is het uiterste en zuiverste wapen waarover de satyagrahi beschikt om zijn overtuiging veilig te stellen.