Passie voor MensenRechten

943 The 10 Conditions of Love: docufilm over Rebiya Kadeer

(Foto: Rebiya's zonen met portret van hun moeder. beeld uit de docufilm) Het Movies that Matter Festival zal de documentaire The 10 conditions of Love vertonen, een film over de Oeigoerse Rebiya Kadeer. Zij zal zelf aanwezig zijn. De vertoning van de documentaire heeft elders in de wereld geleid tot felle protesten van de Chinese overheid en het is zeer waarschijnlijk dat dit ook in Nederland gaat gebeuren. Volgens Amnesty International (initiatiefnemer van het festival) en Movies that Matter heeft de Chinese overheid nog geen druk uitgeoefend om de film niet te vertonen of de uitnodiging aan Rebiya Kadeer in te trekken.

‘The 10 Conditions Of Love’ is een verhaal over een man, een vrouw, een gezin en een geboorteland. Het is het verhaal over een van China’s nachtmerries: Rebiya Kadeer, van een vrouw die beschuldigd wordt van het aanzetten tot terrorisme. Het is ook het verhaal van het andere Tibet – het land dat door China Xinjiang maar door zijn inwoners Oost Turkestan wordt genoemd: de andere schandvlek op China’s morele karakter. Het is een groots verhaal: een verhaal over meedogenloze onderdrukking van 20 miljoen mensen: over de mondiale energiepolitiek; over het politieke spel dat een supermacht speelt met de ‘Oorlog tegen Terreur’; en over het lijden van een liefdevol gezin dat gewelddadig uiteen gereten werd. Levend in ballingschap in de VS vecht Rebiya Kadeer voor de MensenRechten voor het Oeigoerse volk: China’s onderdrukte moslimminderheid. Maar Kadeers campagne veroordeelde haar zonen tot eenzame opsluiting in een Chinese gevangenis. Na zelf zes jaar eenzaam opgesloten te hebben gezeten beseft ze de verschrikkelijke consequenties van haar acties voor haar zonen – maar ze zal zich door de Chinese dictators niet laten vermurwen. Deze rijkste zakenvrouw in China werd tweemaal genomineerd voor de Nobelprijs voor de Vrede. ‘The 10 Conditions Of Love’ is het verhaal van een buitengewone vrouw die dagelijks ’n vreselijke prijs voor haar patriottisme betaald. En… zal het dan nooit voorbij zijn?

Rebiya Kadeer is voor Oeigoeren in China de voorvechtster van hun zaak, maar voor de Chinese overheid, net als de Dalai Lama, een 'terroriste'. De vertoning van de documentaire-film heeft al in enkele landen ophef veroorzaakt.  In Australië leidde de vertoning op het Melbourne Film Festival in juli tot een ware rel. De Chinese overheid zette grote druk op de organisatoren van het festival om de documentaire terug te trekken en de site van het festival werd gehackt. In september besloot het festival van Kaohsiung de documentaire uit het programma te halen nadat Chinese vastelandstoeristen hadden gedreigd met een boycot. Vorig jaar mei was Den Haag nog gastheer van een filmfestival dat door de Chinese overheid was georganiseerd. vrij 26 maart 19.15 & zo 28 maart 19.15 – met nagesprek met de Oeigoerse activist, Rebiya Kadeer, regisseur Jeff Daniels en directeur van de Uyghur American Association, Alim Seytoff. Gesprekken worden geleid door oud- NOS correspondent Garrie van Pinxteren. (GeleDraak/ Amnesty/ YT/ MTM)

758 CCP wil etnisch separatisme "verpletteren"

Het Centraal comité van de Chinese communistische partij is vastbesloten het etnisch gewortelde separatisme te "verpletteren". Dat heeft het agentschap Nieuw China bekendgemaakt naar aanleiding van de bijeenkomst van het comité. Twee en een halve maand na het etnische oproer in het islamitische Oost Turkestan (Xinjiang), waarbij volgens officiële bron zowat 200 mensen omkwamen, zegt het Centraal comité vastberaden te zijn om "op een efficiënte manier de separatistische activiteiten gelieerd aan etnische vraagstukken te verhinderen en resoluut neer te slaan". De partij zal tegelijk een "educatieve massacampagne" lanceren gericht op de etnische eenheid in het land waar 56 bevolkingsgroepen samenleven, maar waar de Han veruit in de meerderheid zijn.

De vergadering van het comité, waaraan 194 partijleden deelnamen, vond plaats in een context van sterke spanningen in het bezette Oost Turkestan en in de aanloop van de 60e verjaardag van het communistische bewind, op 1 oktober. Voor de feestelijkheden zijn uitzonderlijke veiligheidsmaatregelen genomen uit vrees voor oproer of aanslagen. Begin september zorgden mysterieuze aanvallen met injectienaalden, waar een vijfhonderdtal personen - vooral Han-Chinezen - slachtoffer van werden, voor een angstpsychose in de autonome regio die vooral door islamitische Oeigoeren wordt bevolkt. Zeven personen werden onlangs veroordeeld voor die aanvallen, met zware straffen tot 15 jaar cel.

China kampt met sluimerende opstanden in Oost Turkestan alsook in Tibet, twee “autonome” regio's bevolkt door etnische minderheden, maar volgens experts gaat het niet om actief noch georganiseerd separatisme. In het communiqué over het plenum staat verder dat het "essentieel is een etnisch-socialistische relatie te ontwikkelen, gebaseerd op gelijkheid, eenheid, wederzijdse hulp en harmonie". Nog volgens de tekst is het noodzakelijk om "de economische en sociale ontwikkeling in de etnische zones te bevorderen". Net als de Tibetanen klagen de Oeigoeren over de politiek van versnelde "verchinezing" van hun regio, naast culturele en religieuze discriminatie. Het Centraal comité maakte verder bekend, vastbesloten te zijn "de constructie van een systeem voor de bestraffing, onderdrukking en preventie van corruptie te versnellen". De vergadering herhaalde dat de wereldwijd derde grootste economie vasthoudt aan zijn relancepolitiek in een context van een nog fragiele heropleving. (afp/ ka/ hln)

741 Han Chinezen willen harde confrontatie met Oeigoeren

‘Weer onrust in Chinees Xinjiang’ luidde de kop van een artikel in het dagblad de Stem. Xinjiang is de Chinese naam voor het in 1949 onder de voet gelopen en bezette Oost Turkestan. Uiteraard bestaan er al jaren etnische spanningen in dit uitgestrekte land, dat van oudsher een Turkstalige moslimmeerderheid kent. Veel Oeigoeren, de oorspronkelijke bewoners, zien de Chinezen als kolonisten die hun land geleidelijk overnemen en hun cultuur marginaliseren. De hoofdstad Urumqi telt ruim twee miljoen inwoners, van wie ruim de helft inmiddels van Han-Chinese afkomst is. Dertig jaar geleden woonden er amper Han in Urumqi. Aan de bloedigste onrust sinds decennia in juli dit jaar, liggen dan ook discriminatie, uitbuiting en marginalisatie van de Oeigoeren door Han-kolonisten ten grondslag.

Sinds donderdag protesteren duizenden Han omdat ze zich gediscrimineerd voelen en eisen opheldering over de rellen in juli. Toen zijn er bijna 200 doden gevallen. Veiligheidstroepen hebben traangas ingezet om de ingeweken demonstrerende Han uiteen te drijven. Ze eisen betere veiligheidsmaatregelen en probeerden een Oeigoerenwijk binnen te dringen maar de massaal opgetrommelde oproerpolitie blokkeerde hen de toegang. De Han vinden dat de overheid te langzaam is met optreden tegen Oeigoeren die achter de dodelijke rellen van 5 juni zouden zitten. Ook beschuldigen Han de Oeigoeren ervan verantwoordelijk te zijn voor mysterieuze aanvallen met injectienaalden op voorbijgangers. Politiebusjes met luidsprekers patrouilleerden in de straten en riepen de demonstranten op de orde te bewaren. Agenten werden met plastic flessen bekogeld. Het was volgens een lokale bewoner de derde dag op rij dat er in Urumqi, werd gedemonstreerd. De autoriteiten hebben “marsen, demonstraties en massaprotesten” waarvoor geen vergunning is afgegeven, strikt verboden. Er heerst paniek in de stad sinds de overheid vorige week sms-berichten verstuurde waarin zij waarschuwde voor aanvallen met naalden. Een demonstrant verklaarde tegen de BBC dat “de lokale autoriteiten onvoldoende doen om de Han te beschermen”. De betogers eisten onder meer het aftreden van de leider van de communistische partij in Oost Turkestan. Daarop volgde het ontslag van de CCP leider van Urumqi en een politiechef. Een officiële verklaring voor hun ontslag werd echter niet gegeven. Gisteren leek de rust weergekeerd in het gebied maar zolang de bezetting en uitbuiting duurt zal deze door het Chinese leger afgedwongen rust niet lang standhouden. (gebruikte bronnen: BEH/ Telegraaf/ Radio 1/ BBC/ de Stem)

Over Oost Turkestan schrijft de Chinese dissident Harry Wu in zijn humane document 'Troublemaker': "Naar de provincie Xinjiang sturen ze onze onaangepasten, onze ballingen, onze dissidenten, onze klassevijanden, onze denkers, onze vragenstellers, onze twijfelaars, onze dromers, onze onderzoekers, onze optimisten en onze pessimisten; iedereen die denkt en voelt - het zijn er miljoenen. Het land van de dikke modderige neerslag, het land van de kernproeven, het land waar de gevangen tot aan hun middel in chemische vaten werken. De woestenij. De Chinese martelpraktijk op de Oeigoeren werd in het Amnesty rapport: “Grove schendingen van MensenRechten in de Oeigoerse Autonome Regio” van 20 april 2007 opgetekend. Het rapport was de eerste gedetailleerde NGO studie over Oost Turkestan. De gevluchte getuigen bevestigden de inhoud van het rapport. “Er valt een patroon van willekeurige gevangenschap, executies, martelingen, valse politieke rechtszaken en de verschrikkelijke praktijk van seksuele marteling die in geen enkel ander deel van China voorkomt, in te ontdekken.

708 China heeft zich de woede van al-Qaeda op de hals gehaald

De Chinese ambassade in Algerije spoort alle Chinese burgers en organisaties in het Noord Afrikaanse land aan waakzaam te zijn en veiligheidsmaatregelen te versterken wegens “de situatie na het “incident” van 5 juli in Urumqi”, de hoofdstad van Oost Turkestan. De groep die de bedreiging uitte, is de in Algerije gelokaliseerde al-Qaeda in de Islamitische Maghreb (AQIM). Door de recente onlusten zijn volgens de Chinese autoriteiten 184 mensen gedood waarvan de meerderheid Han-Chinezen, maar andere bronnen spreken over 800 doden en duizenden gewonden waarvan het overgrote deel Oeigoers. Verbannen Oeigoerse organisaties lieten weten tegen alle vormen van geweld te zijn en veroordeelden de dreigementen van al-Qaeda. De Amerikaanse Vereniging van Oeigoeren en het Wereld Congres van Oeigoeren verklaarden voor MensenRechten en zelfbestuur in Oost Turkestan te strijden. De Oeigoerse minderheid voelt zich achtergesteld en veel Oeigoeren beschouwen de aanhoudende stroom Chinese nieuwkomers als kolonisten.

Toen China het Tibetaanse volk in het gareel sloeg, liep de hele wereld te hoop. Nu Oeigoeren de klos zijn, blijft het stil. Ook onder hun moslimbroeders. Tsja, de Oeigoeren. Ze horen bij China, of ze dat nou willen of niet. Ze zijn moslim, maar Peking heeft dat liever anders en sluit moskeeën. De CCP treedt keihard op, ze wil rust in de tent. Vorig jaar de Tibetanen, en nu weer die Oeigoeren. Net als in Tibet worden buitenlandse media geweerd, duldt China geen enkele kritiek en wordt de schuld van de rellen natuurlijk bij ‘buitenlandse separatisten’ gelegd. Vorig jaar trok de wereld zich daar nauwelijks iets van aan. Maar nu blijft het stil want Oeigoeren zijn namelijk geen Tibetanen, geen vredelievende boeddhisten, maar moslims. Ze hebben geen Dalai Lama maar ene Rebiya Kadeer. Zij leidt het Wereld Oeigoeren Congres, een dure naam voor een handjevol mensen dat al jaren bedelt om aandacht voor de MRschendingen. De organisatie schrijft erg beleefde brieven aan de Organisatie van de Islamitische Conferentie (OIC). Dat is een club van 57 islamitische landen, opgericht om belangen van moslims wereldwijd te behartigen. Maar, op wat holle frasen na, blijft het doorgaans stil.

Oeigoeren zijn niet alleen geen Tibetanen, maar ook geen Palestijnen, Oost Turkestan is niet het Heilige Land, en China niet het gehate zionistische Israël, maar een zeer gewaardeerde handelspartner met heel veel geld op zak. Alleen vanuit Istanbul klonk kritiek, want de Oeigoeren zijn een Turks volk. Premier Recep Erdogan haalde zich de woede van China op de hals omdat hij het woord ‘genocide’ in de mond nam. China eist dat de Turkse premier het verwijt intrekt en beschuldigd hem van bemoeiienis met interne aangelegenheden en deed de aantijgingen als ‘onverantwoord en ongegrond’ af. Maar de VN? Niks. De EU? Nee. De Verenigde Staten? Een waarschuwing van Hillary Clinton? En Nederland besloot meteen te gaan kruipen en arresteerde Oeigoeren die stenen naar de Chinese ambassade gooiden. 14 van hen werden via snelrecht veroordeeld en onmiddellijk vastgezet. En onze MRapostel Maxime Verhagen liet de Chinese zaakgelastigde weten dat Nederland de schade aan de ambassade vergoedt en sprak nog even zijn bezorgdheid uit. (gebruikte bronnen: AFP/ RTL/ Reuters/ Volkskrant/ Telegraaf/ Pers)

701 Christian Tyler's Wild West China: Temming van Oost Turkestan (Xinjiang)

Na terugkeer van de G8top in Italie heeft de Turkse premier Recep Tayyip Erdogan de etnische spanningen tussen islamitische Oeigoeren en Han-Chinezen in het westen van China genocide genoemd. Erdogan stelde dat hij de gebeurtenissen in Oost Turkestan niet anders kon omschrijven. In dit blog nogmaals aandacht voor Christian Tyler's boek: 'Wild West China': Er bevinden zich veel skeletten in de Oost Turkestaanse aarde. Archeologen hebben er prehistorische mummies met perfect geconserveerde lichamen in ontdekt. Christian Tyler heeft de Taklamakan woestijn te voet overgestoken. Omdat de straffe wind het zand van de lichamen blaast heeft hij veel recentelijk geëxecuteerde lijken van politieke gevangenen met eigen ogen gezien.

Het tweede deel van zijn boek begint in het oude Istanbul, op de binnenplaats van de Damat Ibrahim Pasha moskee waar Tyler de ‘Generaal’ (Koreaveteraan en ex-assistent van de opperbevelhebber) Mehmet Roza Bekin ontmoette. De Generaal werd in Khotan (1925) geboren en verliet Oost Turkestan samen met zijn oom (emir van Khotan) op negenjarige leeftijd. De familie vluchtte over het Kunlun gebergte naar Ladakh en kwamen uiteindelijk in Afghanistan terecht waar ze enige tijd verbleven voordat ze zich in Turkije vestigden. De oude generaal heeft de taak op zich genomen voor de verbannen Oeigoeren uit Oost Turkestan op te komen omdat hun zaak niet nog langer geïgnoreerd mag blijven. Tyler, die voor de Financial Times schreef, heeft zich de Oeigoerse Kwestie en de Chinese exploitatie van hun land met passie ter harte genomen. De Chinezen, onder druk gezet door MRorganisaties, misbruiken de ‘War on Terror’ om hun beleid ten aanzien van het Oeigoerse volk te rechtvaardigen. Ze beweren dat Oost Turkestan al sinds 60BC aan China toebehoorde. Tyler legt uit dat Oost Turkestan een bezet land is dat nu zijn zevende invasie in 2 millennia ondergaat. Zijn rapport over de verstikking van dit oeroude volk en hun cultuur is aangrijpend en beangstigend.

De legende van de lieflijke Ipar Han ligt ten grondslag aan de manier waarop de Chinezen en de Oeigoeren elkaar bezien. Bevrijd uit de handen van de achttiende eeuwse Manchu heerser Qianlong werd ze naar Peking terug gebracht. Onderweg werd haar lichaam gewassen in kamelenmelk en met boter gemasseerd. Ondanks een verguld paleis met mini oase, een vogeltuin, een moskee en een Moslimbazaar om haar te vermaken kwijnde ze er weg. Ze vroeg om een oleasterboom om haar heimwee te genezen en zich te verzoenen met haar lot. Volgens de Chinezen vond ze het eeuwige geluk en vertegenwoordigd ze nog steeds de temming van Oost Turkestan. In de Oeigoerse interpretatie van het verhaal liep ze te ijsberen in haar vergulde kooi met verborgen dolken om zich de Chinese keizer van het lijf te houden totdat zijn moeder haar overtuigde van de privileges van de dood. Zij staat symbool voor de Oeigoerse autonome regio, een gebied zonder autonomie en van de  Oeigoeren gestolen.

Tyler neemt de lezer mee door de vroege geschiedenis van de regio. Het communisme zette alles op zijn kop. In 1955 schiepen ze de Autonome Regio en introduceerde yiyi zhiyi: inzet van het barbaarse om het barbaarse te overheersen. Oeigoeren werden wel als volksvertegenwoordigers aangewezen maar boven hen staan Chinese functionarissen die alle touwtjes stevig in handen hebben. Gedwongen collectivisme dreven de herders met hun kuddes naar Afghanistan en Kazakstan. De dramatische hongersnood die de ‘Grote Sprong Voorwaarts’ veroorzaakte bracht een volksverhuizing van Han Chinezen naar Oost Turkestan op gang. De Culturele Revolutie van 1966 bracht een vloed aan ongewenste en verbannen individuen naar Oost Turkestan om daar in het uitgebreid netwerk van werkkampen (Laogai, de Chinese Goelag) tewerk gesteld te worden; de treinen rijden nog steeds. De Oeigoeren zijn inmiddels een minderheid in eigen land en lijden zwaar onder discriminatie en repressie.  Na Mao’s dood werden ze een tijdje beter behandeld maar in 1989 leidde het Tiananmen bloedbad het begin in van een decennium van gewelddadige confrontatie met de staat. De regering pakte de zogenaamde separatisten keihard aan. Moslim ambtenaren, leraren en studenten werden tijdens de Ramadan in de gaten gehouden om zich ervan de verzekeren dat ze aten, moskeen werden vernietigd en boeken over de Oeigoerse geschiedenis werden verbannen. Alle goede banen kregen de Chinese immigranten. Oeigoerse intellectuelen verlieten het land om hun geluk elders te zoeken. Enkele van hen die niet gevlucht waren demonstreerden en er ontstond een drang naar jihad met de onvermijdelijke gevolgen van dien. Tyler documenteert deze gebeurtenissen tot in de indruk- en huiveringwekkende details.

699 CCP: Kadeer is aanstichter van de Oeigoerse opstand & Rebiya's Gulja getuigenis

Rebiya Kadeer werd geboren in een gezin van welgestelde boeren dus in de ogen van Mao een klassevijand. In de jaren ’50 verloren de Kadeers hun bezittingen, en werden uit de Oost Turkestaanse stad Altay verbannen. Als 16-jarige trouwde ze met een twaalf jaar oudere onderdirecteur van een bank. Dat huwelijk liep in 1976 spaak. Het jaar daarop hertrouwt ze met een dissidente dichter, en voormalige politieke gevangene. Kadeer wordt voorzitter van de Kamer van Koophandel, en in 1992 wordt ze gekozen in het nationale parlement en wordt ze toegelaten tot het regeringsadviesorgaan CPPCC. In 1996 emigreert haar man naar de VS. Als parlementslid in de Grote Hal van het Volk bekritiseert ze in 1998 de repressie in Oost Turkestan, en pleit ze voor het recht op vrije uitoefening van religie.  

De partijtop ontstak in woede, trok haar paspoort in en arresteerde haar in 1999 wegens fraude en het onthullen van staatsgeheimen (in werkelijkheid had ze haar man krantenknipsels opgestuurd). Ze krijgt acht jaar celstraf. In 2005 wordt ze, na Amerikaanse druk, vrijgelaten. Sindsdien leeft ze weer samen met haar echtgenoot en is ze actief voor organisaties van Oeigoeren. Volgens de autoriteiten in Peking stuurt ze de gewelddadigheden in Oost Turkestan aan. De partijbons van Urumqi, Li Zhi, “onthulde” dinsdag dat ze in een afgeluisterd telefoongesprek met haar broer over de ongeregeldheden zegt: “We weten dat er een boel dingen zijn gebeurd.” Ondanks de zwakte van de bewijsvoering, voelde Rebiya zich geroepen om erop te reageren. “Een telefoongesprek met mijn broer betekent niet dat ik de hele boel organiseer. Als er iets gebeurt in Tibet, wijzen de autoriteiten direct naar de Dalai Lama en zo gaat dat met mij ook”.

Op de voor moslims belangrijkste Ramadandag: Laylat al-Qadr, verzamelde zich op 4 februari 1997 een groep moslimvrouwen in Gulja om uit de Koran te reciteren. In een poging de vrouwen, die door de lokale bevolking gesteund werden, te arresteren schoot de Chinese politie 400 inwoners ter plekke neer. In de daaropvolgende maanden werden er zo’n 100.000 moslims door de Chinese autoriteiten gearresteerd. Volgens CNN zijn 1000 van deze mensen op de eerste dag van hun gevangenneming geëxecuteerd. De rest zit nog in de gevangenis en wordt systematisch gemarteld. Vanaf 1997 tot 2000 zijn er een half miljoen Oeigoeren gearresteerd. Volgens Amnesty gebruiken de Chinese autoriteiten een zogenaamde “extra-judicial execution” methode tegen de Oeigoerse moslims. Er is in Oost Turkestan een systematische genocide op gang gekomen en martelpraktijken zijn sinds het bloedbad in Gulja aan de orde van de dag. MRactiviste Rebiya Kadeer hoorde geruchten over het gewelddadige neerslaan van demonstraties in Gulja.  Als Oeigoerse en als lid van het Nationaal Volkscongres in China, besloot ze zelf naar de stad te reizen om de gebeurtenissen met eigen ogen te zien.

“Net toen ik met een Oeigoerse familie waarvan twee zonen waren gedood tijdens de onrusten probeerde te praten, vielen de politie en militairen het huis binnen. De ouders werden door de militairen uit hun stoel getrokken en hard geslagen. Een van hen beval me mijn handen boven het hoofd te houden, met mijn gezicht naar de muur te gaan staan en schreeuwde: "Als je schreeuwt of je verzet, schieten we je neer". Ze dwongen me mijn kleren uit te doen en doorzochten die. Ik werd afgevoerd naar het lokale politiebureau. Het hoofd van politie waarschuwde me daar geen andere families meer te bezoeken en de stad te verlaten. Hij zei dat ik verantwoordelijk zou worden gehouden voor de dood van een ieder die ik zou bezoeken en die mij informatie zou geven.”Rebiya Kadeer werd tijdens haar zoektocht naar feiten en getuigen van wat zich in Gulja had afgespeeld, nog twee keer door de politie gearresteerd. Tijdens het derde verhoor kreeg ze opnames van het optreden van de militairen en politie te zien. Volgens Kadeer diende dat als afschrikmiddel om haar de stad uit de krijgen. Over de beelden vertelt ze: “Ik heb nog nooit in mijn leven zulk geweld gezien. Tientallen politiehonden die op de demonstranten werden losgelaten, hen aanvielen en beten. Militairen die betogers in elkaar sloegen tot ze neervielen en hen vervolgens – dood of levend – over de grond sleepten en in vrachtwagens smeten. Een jong meisje dat naar een bloedende jongeman op een vrachtwagen rende, werd door militairen tegen gehouden, neergeslagen, ter plekke doodgeschoten en op dezelfde vrachtwagen gegooid. Andere beelden lieten zien hoe schoten werden afgevuurd op een groepje Oeigoerse kinderen, niet ouder dan zes jaar. Ze werden allemaal neergeschoten. Na deze gruwelijke beelden wist ik dat ik genoeg had gezien, en ik besloot Gulja te verlaten. Op het vliegveld werd ik door leden van de Chinese veiligheidsdienst gestript. Ze namen alles in beslag, mijn kleren en bagage. Ze gaven me nieuwe kleren en brachten me naar het vliegtuig. Ongeveer tien dagen later sprak ik op mijn kantoor in Urumqi een vrouw en twee jonge mannen uit Gulja die niet aan de demonstraties hadden deelgenomen. Ze vertelden dat de Chinese autoriteiten Oeigoeren bleven arresteren, of ze nu hadden gedemonstreerd of niet. Daarom waren ze naar Urumqi gevlucht. Wat ik in Gulja heb gezien is onvoorstelbaar. We mogen de slachtoffers en hun nabestaanden niet vergeten en de Chinese autoriteiten moeten hierover rekening en verantwoording afleggen. Daarom blijf ik vertellen wat ik met eigen ogen heb gezien.”

697 Het UAA Document: Misleiding, Pressie en Bedreigingen

In februari 2008 vroeg PvMR aandacht voor een rapport dat vorig jaar door het Oeigoerse MRproject: Uyghur American Association gepubliceerd werd. Dit rapport onderzoekt het door China ingestelde beleid dat deportatie van jonge Oeigoerse vrouwen uit autonome Oeigoerse gebieden van Oost Turkestan (Xinjiang) afdwingt om ze vervolgens in stedelijke gebieden in Oost China te werk te stellen. Het rapport, Misleiding, Pressie en Bedreigingen: 'De Verplaatsing van jonge Oeigoerse vrouwen naar Oost China', openbaart een geschiedenis van gebroken beloften en uiteengevallen families.

Het nieuwe verplaatsingsbeleid:

1) Richt zich op Oost Turkestan, een overwegend traditioneel Oeigoerse culturele regio waar het percentage Oeigoerse inwoners het hoogste is in China.

2) Richt zich op vrouwen van huwbare leeftijd tussen de 16 en 25 jaar.

3) Intimideert jonge vrouwen en hun families om het beleid te gehoorzamen.

4) Dreigt met ontslag van lokale leiders die zich niet voegen.

5) Plaatst de jonge vrouwen in onmenselijke arbeidsomstandigheden onder leiding van werkgevers die zich niet aan arbeidscontracten houden.

Onder dit beleid werden duizenden Oeigoerse vrouwen uit hun families gehaald en duizenden kilometers van huis te werk gesteld. Terwijl de CCP dit beleid onder het mom van zorg voor de economische ontwikkeling van deze vrouwen ten uitvoer brengt, voorziet het tevens in steun aan grote getalen Han Chinezen om naar Oost Turkestan te migreren. “Dit verplaatsingsbeleid kan gezien worden als een volgende stap in het CCP streven om assimilatie af te dwingen en de Oeigoerse cultuur verder te ondermijnen”, zei de Oeigoerse democratische leidster Rebiya Kadeer. “Het voortzetten van dit beleid marginaliseert het Oeigoerse volk nog meer en verdiept het wantrouwen in de CCP en zal uiteindelijk leiden tot nog verder toenemende spanningen.” Het Rapport plaatst de, door de CCP bekostigde, verplichte verhuizingen in het grotere kader van China’s voortschrijdende culturele aanvallen en MRschendingen ten opzichte van het Oeigoerse volk. De Oeigoerse religie, een gematigde vorm van soennitische Islam, het hart van de Oeigoerse etnische identiteit, wordt ernstig onderdrukt. China’s juridische systeem wordt als repressiemiddel ingezet, met willekeurige opsluitingen en marteling tegen iedere Oeigoer die zijn of haar ontevredenheid uit. Oeigoerse vrouwen ondergaan gedwongen sterilisaties, abortussen en worden vaak veroordeeld wegens ‘politieke misdaden’. De doodstraf worden onevenredig vaak op het Oeigoerse volk toegepast.

696 Charles Fenzygesi: Chinese martelpraktijk op Oeigoeren verdacht van dissidente gedachten

In Oost Turkestan past de CCP marteltechnieken toe die tot permanente verwondingen, waanzin en de dood leiden”, getuigden vijf overlevenden aan het U.S. House of Representatives Human Rights Caucasus op 15 juli 2007. De Chinese martelpraktijk op de Oeigoeren werd in het Amnesty rapport: “Grove schendingen van MensenRechten in de Oeigoerse Autonome Regio” van 20 april 2007 opgetekend. Het rapport was de eerste gedetailleerde NGO studie over Oost Turkestan. De gevluchte getuigen bevestigden de inhoud van het rapport. “Er valt een patroon van willekeurige gevangenschap, executies, martelingen, valse politieke rechtzaken en de verschrikkelijke praktijk van seksuele marteling die in geen enkel ander deel van China voorkomt, in te ontdekken.

Uit diepe angst voor represailles wensen ze anoniem te blijven. Ondanks de aangrijpende getuigenissen bleven de gezichten van de getuigen strak: “We hebben honderden van dit soort verhalen gehoord”, zei een van hen, “De Chinezen hebben hun gezonde verstand verloren.” Van 6% Han Chinezen in 1949 groeide het percentage tot 70%. Elk jaar wordt er 100 miljoen ton olie afgevoerd uit het voor China strategische gebied. 99% van de arbeiders zijn Chinees en Oost Turkestan voorziet in 118 van China’s 148 natuurlijke grondstoffen. Na zijn arrestatie door de Rode Garde in 1975 kreeg een van hen 10 jaar dwangarbeid opgelegd in de Taklamakan woestijn wegens ‘anticommunistische ideologie en separatisme’. 95% van de 3000 gevangenen bestond uit Oeigoeren, de meeste van hen gewetensgevangenen die het zwaarste werk moesten verrichten. Marteling was aan de orde van de dag en gevangenen werden aan palen opgehangen als straf voor bijvoorbeeld een onderlinge ruzie. Een Oeigoer, bijvoorbeeld, werd ter plekke neergeschoten en gedood omdat hij de stokslagen wilde beëindigen door het vastpakken van de knuppel van de bewaker.

Een andere getuige sprak over een traditionele Oeigoerse manifestatie dat hij en zijn vrienden hadden georganiseerd voor jonge Oeigoeren met de bedoeling om hun moraliteit te verbeteren, om ‘nee’ te zeggen tegen drugs en om hun geloof te versterken. Maar omdat de manifestatie boven verwachting veel mensen trok besloot de regering het te verbieden en werden de organisatoren in 1996 gearresteerd en door etnisch Chinese bewaarders met elektrische knuppels gemarteld. Na zeven dagen martelingen eisten de bewakers de bekentenis dat de manifestatie anti-Chinees was met de bedoeling om Oost Turkestan van het moederland te scheiden. "Ondanks de extreme pijnen weigerden wij allemaal." Hij herinnerd zich nog wat de bewaker zei: “Wij zullen jullie inferieure mannelijkheid castreren en jullie vrouwen verkrachten. Wat kunnen jullie tulbandkoppen tegen ons, de grote Chinese Natie, beginnen? Wij spugen op jullie totdat jullie erin zullen verzuipen.” De martelingen hielden aan, maar de Oeigoeren bleven ontkennen dat ze wetten overtreden hadden. Woest, brachten de bewakers twee Duitse herders de cel in, ontkleden een van de gevangenen en gaf de honden het bevel om het slachtoffer in zijn genitaliën te bijten. Een ander werd naakt in een vriescel gestopt en later sloegen de bewakers met een elektrische knuppel in op zijn achterhoofd waardoor zijn hersenen permanent beschadigd werden. Nadat hij krankzinnig geworden was lieten ze hem gaan. (zo gaat het rapport nog wel even door, maar het beeld is opgeroepen) 

695 MRapostel Verhagen biedt excuses aan China aan

In blog 556 schreef ik: ”13 maanden na zijn vrijlating uit drie jaar gevangenschap zei de voormalige journalist voor de Singapore Strait Times, Cheng Xiang in zijn eerste interview met Epoch Times, dat in terugblik op 60 jaar CCP geschiedenis, de Partij onvergeeflijke destructieve misdaden heeft begaan zoals het verkwanselen van grondgebied, moordpartijen, bloedbaden en het vernietigen van culturen. En wat doen wij? Stille diplomatie, milde druk, diplomatie achter gesloten deuren, sport, handel en vooral veel geld verdienen ten koste van de Mensen- en VolkerenRechten. Er bestaat een woord voor deze handelswijze....kan er even niet opkomen....begon geloof ik met een c!” Het woord is me inmiddels weer te binnen geschoten: collaboratie!

Wat heeft de opvatting op blz. 74 van het recentelijk verschenen ambtsbericht van het Ministerie van Buitenlandse Zaken aangaande Tibet te betekenen? “Tibetanen die in het buitenland asiel hebben aangevraagd en/of langere tijd in het buitenland verbleven, hebben voor zover bekend bij terugkomst in China niets te vrezen. Van Tibetanen die zijn uitgereisd zonder geldige papieren of zonder de juiste procedures te volgen, kan het paspoort tijdelijk worden ingenomen. Tibetanen die in Nepal en India hebben gewoond worden door de Chinese autoriteiten in de gaten gehouden en worden door hen veelal gezien als politiek actieve Tibetanen.” Hoeveel Tibetanen zijn niet via Nepal en India de wereld ingetrokken? Hoe gaat China met politiek actieve Tibetanen om? Voor informatie over de lopende actie tegen deze passage kijk op Real China

Onze MRapostel Verhagen heeft de Chinese zaakgelastigde toegezegd dat Nederland besloten heeft de schade die bij de demonstratie van Oeigoeren in Den Haag aan de Chinese ambassade is toegebracht te vergoeden. Bij de betoging gooiden Nederlandse Oeigoeren met stenen naar de Chinese ambassade, dat kunnen we natuurlijk niet tolereren, maar in welke verhouding staat deze uiting van diepgewortelde frustratie met de overweldigende Chinese staatsterreur? Ook bood hij zijn excuses aan de vertegenwoordiger van de Chinese dictators in ons land aan. Terecht benadrukte Verhagen dat demonstreren een grondrecht is, maar dat het gebruik van geweld altijd onaanvaardbaar is! Dat had hij ook in de meest krachtige bewoordingen tegen de Chinese zaakgelastigde moeten zeggen! En natuurlijk sprak hij zijn diepe bezorgdheid uit over de situatie in Oost Turkestan…..en zo kennen we dit kabinet weer, zodra het verzet in bloed gesmoord is, zoals eerder in Birma en Tibet, en de mediageilheid zich weer op nieuwe toestanden richt, gaan we weer over tot de orde van de dag, kassa! Dit christelijke draaikabinet heeft geen ruggengraat en nauwelijks oprechte ethische principes. Het meest kwalijke is dat Balkenende en Verhagen goed op de hoogte zijn van het structurele Chinese staatsterreur die hele volkeren in een wurggreep houdt zoals de politiemannen op de foto. In plaats van eerlijk te zijn en te zeggen: "Sorry, we zijn bang en zien ons niet bij machte om er iets aan te kunnen doen", houden ze de schijn op: overleg over de MensenRechten met China achter gesloten deuren? Bullshit!   

Nog 39 van de 142 demonstranten die maandag werden aangehouden bij de Chinese ambassade in Den Haag, zitten nog vast. Big Brother verdenkt hen van openlijke geweldpleging. Van de 39 werden er 26 herkend van foto's en televisiebeelden. Daarop was te zien dat zij het gebouw met stenen bekogelden en over het hek probeerden te klimmen. (Zij bekogelden een gebouw, de Chinese communisten schieten met scherp en doelbewust en moorden uit machtsbehoud.) De dertien anderen bekenden spontaan. De 103 overige betogers mochten maandagavond met een bekeuring voor het verstoren van de openbare orde naar huis. Big Brother verwacht de komende dagen meer demonstranten te kunnen achterhalen en mogelijk aan te houden en heeft het toezicht bij de ambassade verscherpt in plaats van de Chinese ambassadeur op het matje te roepen. Uit Duitsland kwam het bericht dat onbekenden in de nacht van maandag op dinsdag drie molotovcocktails naar het Chinese consulaat in München gegooid hebben. Big Brother heeft echter geen aanwijzingen dat er een verband is tussen het gooien van de molotovcocktails en de onrust in Oost Turkestan?? Ook PvMR protesteert ieder jaar weer voor de Chinese ambassade, keurt geweldpleging als uiting van zinderende onmacht en frustratie om verandering af te dwingen niet goed maar begrijpt het volkomen. (Gebruikte bronnen: Brabants Dagblad/ De Stem/ Pers/ ANP)

694 Het Chinese Siberie - Harry Wu: Oost Turkestan de Woestenij

In deze blog een documentaire over de Oeigoerse Moslims in het door China bezette Oost Turkestan. “Kijk”, zegt een Chinese reisleider in de docu, “Oeigoeren eten geen varkensvlees omdat hun voorouders varkens waren.” Deze overtuiging is wijdverbreid in China, zelfs onder de intellectuelen. Het begon allemaal jaren geleden toen de regering in een anti-islamitische publicatie propageerde dat Moslims geen varkensvlees eten omdat  hun voorouders door varkens gered zouden zijn. Voor hen die beweren dat China islamitisch vriendelijk is hebben geen idee van het humane drama dat zich in Oost Turkestan aan het voltrekken is.

De Chinese martelpraktijk op de Oeigoeren werd in het Amnesty rapport: “Grove schendingen van MensenRechten in de Oeigoerse Autonome Regio” van 20 april 2007 opgetekend. Het rapport was de eerste gedetailleerde NGO studie over Oost Turkestan. De gevluchte getuigen bevestigden de inhoud van het rapport. “Er valt een patroon van willekeurige gevangenschap, executies, martelingen, valse politieke rechtszaken en de verschrikkelijke praktijk van seksuele marteling die in geen enkel ander deel van China voorkomt, in te ontdekken.

Over Oost Turkestan schrijft de Chinese dissident Harry Wu in zijn humane document 'Troublemaker': "Naar de provincie Xinjiang sturen ze onze onaangepasten, onze ballingen, onze dissidenten, onze klassevijanden, onze denkers, onze vragenstellers, onze twijfelaars, onze dromers, onze onderzoekers, onze optimisten en onze pessimisten; iedereen die denkt en voelt - het zijn er miljoenen. Het land van de dikke modderige neerslag, het land van de kernproeven, het land waar de gevangen tot aan hun middel in chemische vaten werken. De woestenij.

693 Remko Tanis: Na Tibetanen nu Oeigoeren doelwit van CCP staatsgeweld

Remco Tanis: Opnieuw grijpt China naar geweld om een minderheid in het land in toom te houden. Vorig jaar waren het de Tibetanen, nu zijn de Oeigoeren het doelwit. Als de aantallen kloppen, was het neerslaan zondag van de protesten in de Chinese moslimregio Oost Turkestan het bloedigste optreden van politie en leger sinds het Plein van de Hemelse Vrede, in 1989. Dat alles in slechts één avond. Het is nauwelijks verrassend: de spanning tussen de oorspronkelijke bewoners van Oost Turkestan, de Oeigoeren, en de Chinese autoriteiten die er sinds 1949 de baas zijn, is het afgelopen jaar nog intenser geworden dan die al was. Peking is bang voor Oost Turkestan. Volgens de Chinezen zijn terroristen in de immense, afgelegen regio eropuit de eenheid van China te ondermijnen. Het is dezelfde dreiging die Peking in Tibet ziet, waar het vorig jaar maart tot de bloedigste onregelmatigheden kwam in vijftig jaar

De meeste Oeigoeren willen een eind aan wat ze zien als een continue aanval op hun eeuwenoude levensstijl. De Chinese staat streeft naar totale controle over Oost Turkestan, en dat houdt ook verband met de rijkdom aan olie en mineralen in deze streek. De afgelopen decennia zijn daarom grote groepen Han-Chinezen aangemoedigd naar de regio te verhuizen. In Urumqi, een stad met twee miljoen inwoners, is 70 procent van de inwoners inmiddels Han. Volgens Human Rights Watch houden de autoriteiten in Oost Turkestan scherp toezicht op de religieuze activiteiten van de moslims. Op scholen mogen religieuze feestdagen niet langer worden gevierd. Het bestuderen van religieuze teksten is er ook verboden, net als het dragen van kleding die aantoont welke godsdienst je aanhangt. De Chinese overheid beslist ook wie imam mag zijn, welke versie van de Koran wordt gebruikt, waar gelovigen samen mogen komen en wat er tijdens die bijeenkomsten mag worden gezegd. Begin vorig jaar verbood China het dragen van hoofddoeken door Oeigoerse vrouwen, iets wat tot grote protesten leidde. Kort daarop zette een lokale overheid in de regio mannelijke Oeigoerse ambtenaren onder druk om hun snor af te scheren.

Net als Tibetanen zien de Oeigoeren hun eigen cultuur zo steeds meer in het gedrang komen. Frustraties hierover bouwen zich nu al decennia op. Dat maakt het mogelijk dat een gevecht tussen Oeigoeren en Han-Chinezen, duizenden kilometers verderop in een fabriek in Zuid-China, leidt tot de protesten van zondagavond in Urumqi. De Oeigoeren zijn het zat te worden behandeld als tweederangs burgers. Het snelle, harde optreden van de autoriteiten tegen de demonstranten is niet verrassend. Begin dit jaar al zei de regionale partijbaas dat het meer moeite zal gaan kosten de rust te bewaren in Oost Turkestan. Kort daarop wees het Chinese leger expliciet naar de Oeigoeren als bron van gevaar voor de eenheid van China. Vorige maand riep minister van Openbare Veiligheid Men Jiangzhu de politie in Oost Turkestan op om nieuwe resultaten te boeken in de strijd om de sociale rust en etnische eenheid binnen de Volksrepubliek te bewaren. De autoriteiten hebben, net als de Dalai Lama voor Tibet, ook voor Oost Turkestan een gevlucht boegbeeld tot zondebok gemaakt. Rebiya Kadeer, Oeigoers zakenvrouw, zou het brein zijn achter de onlusten van zondag. Kadeer is voorzitter van het Wereld Oeigoeren Congres. Ze werd in 1999 in Oost Turkestan opgepakt wegens het doorspelen van staatsgeheimen. In 2005 kwam ze vrij en is ze China ontvlucht. De 'Moeder der Oeigoeren' woont nu in Washington. (DDL)

692 Zoals in Tibet is de antichinese rancune ook in Oost Turkestan geëxplodeerd

Inwoners van Oost Turkestan (Xinjiang Oeigoerse Autonome Regio XUAR) hebben gemeld dat, na de Oeigoerse protesten van afgelopen weekeind, er een enorme politiemacht en een geweldige militaire macht gestationeerd zijn, zowel binnen als buiten de regionale hoofdstad Urumqi. Net zoals in Tibet explodeerden nu ook in Oost Turkestan de grote etnische spanningen die aan religie, cultuur en regionale economische ontwikkeling, die de meerderheid van Han Chinezen onevenredig verrijken, gerelateerd zijn.

Honderden etnische Chinezen zijn vandaag gewapend met stokken, messen en schoppen de straat opgegaan in het centrum van de stad Urumqi. De politie gebruikte traangas en voorkwam dat de betogers naar het centrale Volksplein trokken. Duizenden etnische Oeigoeren, de oorspronkelijke bewoners van de regio, keerden zich tegen de Chinese autoriteiten en tegen etnische Chinezen die als koloniale overheersers worden gezien. Vandaag zijn er ook demonstraties van Oeigoeren in verscheidene plaatsen in Oost Turkestan. De onrust is inmiddels overgeslagen naar andere delen van Oost Turkestan. Zo waren er gisteren protesten in de buurt van een moskee in de stad Kashgar. Vertegenwoordigers van deze bevolkingsgroep die naar het buitenland zijn gevlucht, stellen echter dat de oproerpolitie op betogers heeft geschoten. Ook zouden ze over demonstranten heen zijn gereden. China heeft zogenaamde Oeigoerse separatisten beschuldigd van het aanstoken van de onrust die vervolgens meedogenloos werd neergeslagen. De CCP zegt 1434 Oeigoeren te hebben gearresteerd vanwege misdaden tegen de veiligheid. CCP leider in Oost Turkestan, Wang Lequan zei in de officiële Chinese media dat de strijd tegen de separatistische krachten een “strijd om leven en dood” is en sprak sindsdien over de noodzaak van een “sla hard” campagne tegen het etnische separatisme. Activisten hebben bericht over arrestaties en detenties op grote schaal, nieuwe restricties in het praktiseren van de islam, restricties in de bewegingsvrijheid en over opgevoerde controle over de vrijheid van meningsuiting.

China maakt regelmatig met veel machtsvertoon duidelijk dat Tibet en Oost Turkestan niet aan onafhankelijkheid hoeven te denken. De machthebbers in Peking zien het uiteenvallen van de Sovjet-Unie als een afschrikwekkend voorbeeld. In Oost Turkestan wonen grote minderheden die de Han-Chinezen uit centraal- en oostelijk China als kolonisatoren zien. Oost Turkestan loopt in het zuiden over in Tibet en Qinghai, regio’s die samen met de noordwestelijke grensprovincies Gansu en Binnen-Mongolië en het zuidwestelijke Yunnan meer dan de helft van de landmassa van de Volksrepubliek vormen. Dit zijn de thuislanden van de meeste van de vele minderheden – maar ook de strategische wingewesten, met bodemschatten die vitaal zijn voor China’s snelle ontwikkeling tot wereldmacht. Afscheiding van het Moederland is het grootste taboe. Het verklaart bijvoorbeeld de heftige retoriek en dreigementen met militair ingrijpen tegen Taiwan, de enige regio in China’s traditionele invloedsfeer die dat in 1949 wel waagde. Wie het waagt aan afscheid te denken kan het Volksbevrijdingsleger verwachten. Feitelijk zijn zowel Tibet als Oost Turkestan in 1949 ingelijfd. De Chinese “bevrijders” die in 1949 op bevel van Mao Tibet en Oost Turkestan binnentrokken, deden weinig om zich geliefd te maken. De Tibetanen en de Oeigoeren konden kiezen of delen. Wie niet wilde samenwerken, was zijn leven niet zeker.

Uit Oost Turkestan werd na 1949 lange tijd weinig vernomen. De moslims leden er sterk onder de Culturele Revolutie (1966-’76), toen moskeeën werden verwoest en imams werden gefolterd en vermoord. Met die ‘rode’ terreur kregen ook de Tibetaanse monniken en hun kloosters en tempels in Tibet te maken. In 1987, 88 en 89 was Lhasa weer het toneel van oproer, in navolging van het studentenprotest op het Plein van de Hemelse Vrede in Peking. Rond 1990 kwamen er ook berichten van onrust uit Oost Turkestan. Volgens Peking zijn er de afgelopen zeventien jaar in Oost Turkestan al meer dan tweehonderd aanslagen gepleegd maar blijven in gebreke met het bewijsmateriaal. Het hardste optreden van het Chinese gezag was in 1997 in de stad Gulja. Vele tientallen Oeigoeren, inclusief vrouwen en kinderen, vonden de dood bij de bloedige onderdrukking van de demonstraties. Lees het hele bericht in de Volkskrant en op Radio Free Asia voor ooggetuigenverslagen

690 Oost Turkestan (Xinjiang) in opstand tegen Chinese bezetting

In een rapport dat eind april gepubliceerd werd, meldde onderzoeker Pieter Wezeman van het in Stockholm gevestigde instituut voor vredesonderzoek Sipri dat China en India de grootste wapenimporteurs ter wereld geworden zijn. Korte tijd later meldde het Sipri dat China in 2008 ongeveer 61 miljard euro heeft uitgegeven aan zijn leger en het land daarmee gestegen is naar de tweede plaats op de ranglijst voor militaire uitgaven wereldwijd, alleen de VS gaat China nog voor.

Het komt niet als een donderslag bij heldere hemel. In het door China bezette Oost Turkestan zijn bij geweld zeker 140 mensen om het leven gekomen, meldt het staatspersbureau Xinhua. Er zouden 800 gewonden zijn. Naar verluidt zijn honderden mensen opgepakt. In de regio bestaan al jaren spanningen tussen etnische Chinezen en islamitische Oeigoeren, die in de regio de meerderheid vormen. Het geweld begon gisteren in Urumqi, de regionale hoofdstad. Oeigoeren raakten slaags met de politie. Ze eisten een onderzoek naar een vechtpartij tussen etnische Chinezen en Oeigoeren, vorige maand in een fabriek in Zuidoost-China. Zoals we dat van de CCP gewend zijn legt Peking de verantwoordelijkheid voor de rellen bij de dissidente Oeigoeren in ballingschap. Zij zouden de andere Oeigoeren aangezet hebben om Han-Chinezen aan te vallen. Oost Turkestan ligt aan de rand van Centraal-Azië en telt ongeveer 8,3 miljoen Oeigoeren, Turkssprekende moslims. Sommigen klagen de politieke en religieuze repressie aan door China onder het mom van de strijd tegen het terrorisme.

Net als Tibet en Binnen-Mongolië koloniseerde Mao Oost Turkestan. En China gaat door met het verchinezen en verder leegroven en de grootschalige vervuiling van deze autonome staat. Enkele dagen geleden verscheen het bericht in de Telegraaf dat China begonnen is aan de bouw van een spoorlijn naar de zoutvlakte Lop Nur om kalium (waarde 50 miljard euro) te kunnen delven. Peking gebruikt deze spoorlijnen ook om verafgelegen “autonome” gebieden beter onder controle te kunnen houden. Zo is ook een treinverbinding met Tibet aangelegd. Maar de spanningen lopen op. Dezelfde dag kwam het bericht naar buiten dat er gevechten tussen Han-Chinezen en Oeigoerse arbeiders in een Chinese speelgoedfabriek twee mensen het leven hebben gekost en er in de strijd 118 personen gewond zijn geraakt. Oeigoeren die recentelijk waren aangeworven om in de fabriek te werken raakten slaags met Han Chinezen. De gevechten in de fabriek 'Het Vroege Licht' in de stad Shaoguan in de zuidelijke provincie Guangdong duurden tot in de vroege ochtend. De autoriteiten zetten ongeveer vierhonderd manschappen van de oproerpolitie in om de arbeiders die elkaar met messen en metalen pijpen te lijf gingen, tot bedaren te brengen. De Han-Chinezen zouden de Oeigoeren verwijten dat door hun komst de criminaliteit in de fabriek sterk is toegenomen. Veel Oeigoeren klagen over discriminatie in China en verzetten zich tegen de komst van steeds meer Han-Chinezen naar hun land Oost Turkestan, waar zij nu nog de meerderheid van de bevolking vormen. (NOS/ Nu.nl/ Telegraaf/ ANP/ AFP/ OMRP/ De Tijd)

681 China’s andere genocide: De ‘Moeder der Oeigoeren’ spreekt zich uit.

Alhoewel we vaak horen over de benarde positie van de Tibetanen en de inzet van de Dalai Lama voor de MensenRechten in Tibet, blijft een soortgelijke situatie van een andere grote etnische minderheid – de Oeigoeren en andere inheemse minderheden in Oost Turkestan (Xinjiang), vrijwel volledig onopgemerkt. De vervolging van de Oeigoeren is sinds 9/11 en de 'War on Terror' van Bush dramatisch toegenomen.

Met de poging van Bush om steun van China te krijgen voor zijn al-Qaida avontuur, herdefinieerde China de Oost Turkestaanse Islamitische Beweging (ETIM), destijds een organisatie zonder bevestigde terroristische daden in China, als een terroristische organisatie. Kort daarna werd de ETIM door de VS aan de lijst van terroristische staten toegevoegd. De in Afghanistan opgepakte verbannen Oeigoeren werden in Guantanamo zonder aanklacht opgesloten. Belangrijker echter was dat Amerika de Chinese regering de gelegenheid bood om de repressie tegen de moslimminderheden verder op te schroeven. Maar een stem wordt buiten de grenzen van Oost Turkestan gehoord, die van Rabiya Kadeer, de “Moeder der Oeigoeren. Haar strijd voor de Oost Turkestaanse moslimminderheden heeft haar aan de top van China’s lijst van staatsvijanden doen belanden.

Ze groeide in armoede op en nadat Mao’s volksbevrijdingsleger haar land had bezet, werkte ze zich vanuit een leven als eenvoudige wasserettemedewerkster op naar een van de rijkste vrouwen van China en tot een hoge functionaris van het Nationale Volkscongres. Op de dag dat ze enkele Amerikaanse vertegenwoordigers voor de MensenRechten zou gaan ontmoeten, werd ze gearresteerd en als politiek gevangene zes jaar opgesloten, twee ervan in een isoleercel. Ze werd meerdere malen voorgedragen voor de Nobelprijs voor de Vrede, maar China’s dreigementen aan de Noorse regering heeft ervoor gezorgd dat ze de prestigieuze prijs tot nog toe niet heeft gekregen. Op het ogenblik leeft ze in de VS en is voorzitster van de ‘World Uyghur Congress’ en de ‘Uyghur-American Association’. Kort geleden heeft ze haar biografie: ‘Dragon Fighter’ gepubliceerd. Het is het relaas van de epische strijd van een vrouw voor vrede met China, incl. een voorwoord van de Dalai Lama. Het is een buitengewoon verhaal van een onverschrokken vrouw die naar de hoogste humane waarden leven wil in een van de ergste MensenRechten schendende regiems. Op 1 juni gaf Rebiya Kadeer een zeldzaam interview aan WPFW Pacifica radio in Washington.

Net als Tibet en Mongolië koloniseerde Mao Oost Turkestan. En China gaat door met het verchinezen en verder leegroven van deze autonome staat. Enkele dagen geleden verscheen het bericht in de Telegraaf dat China begonnen is aan de bouw van een spoorlijn naar de zoutvlakte Lop Nur om kalium (waarde 50 miljard euro) te kunnen delven. Peking gebruikt deze spoorlijnen ook om verafgelegen “autonome” gebieden beter onder controle te kunnen houden. Zo is ook een treinverbinding met Tibet aangelegd. Maar de spanningen lopen op. Dezelfde dag kwam het bericht naar buiten dat er gevechten tussen Han-Chinezen en Oeigoerse arbeiders in een Chinese speelgoedfabriek twee mensen het leven hebben gekost en er in de strijd 118 personen gewond zijn geraakt. Oeigoeren die recentelijk waren aangeworven om in de fabriek te werken raakten slaags met Han Chinezen. De gevechten in de fabriek 'Het Vroege Licht' in de stad Shaoguan in de zuidelijke provincie Guangdong duurden tot in de vroege ochtend. De autoriteiten zetten ongeveer vierhonderd manschappen van de oproerpolitie in om de arbeiders die elkaar met messen en metalen pijpen te lijf gingen, tot bedaren te brengen. De Han-Chinezen zouden de Oeigoeren verwijten dat door hun komst de criminaliteit in de fabriek sterk is toegenomen. Veel Oeigoeren klagen over discriminatie in China en verzetten zich tegen de komst van steeds meer Han-Chinezen naar hun land Oost Turkestan, waar zij nu nog de meerderheid van de bevolking vormen. (Telegraaf/ OMRP)

368 Oeigoeren: "Voor ons is Ramadan een tijd van opgevoerde repressie"

Whenever he holds the upper hand, he goes about the earth corrupting it, destroying (peoples') crops and animals. God does not love corruption. (Qur'an, 2:205)

Het enige dat nog overgebleven was op de gezichtshuid van een biddende Moslimman was een ruwe stoppelbaard. Hij zei dat de staat de jonge mannen in Oost-Turkestan (Xinjiang) aan het begin van Ramadan gedwongen had hun baarden af te scheren: “Als ik me niet zou scheren dan zouden ze dit met me doen,” zei de man die met uitpuilende ogen van woede, zijn polsen tegen elkaar hield alsof ze geboeid waren. Hij gaf slechts een deel van zijn naam voordat hij weg stampte. Ramadan is voor Moslims een tijd van vasten en gebed. Maar voor China’s etnische Moslims, de Oeigoeren is de heilige maand een tijd van angst en zinderende weerzin tegen de opgevoerde restricties betreffende de manier waarop zij hun gematigde vorm van Islam mogen beoefenen. Het omgaan met deze koppige Turkse mensen ontwikkeld zich als een van grootste uitdagingen waar China voor staat. Net zoals de Tibetanen zijn de Oeigoeren absoluut niet begaan met de regeringsplannen voor grotere economische voorspoed in plaats van grotere religieuze vrijheid.

Dit jaar staat bovenal in het teken van nervositeit in Oost Turkestan, een uitgestrekt gebied drie keer zo groot als Frankrijk waar tussen de 9 tot 11 miljoen Oeigoeren wonen. (uitgesproken als Wie-goeren) Ondanks de opgevoerde veiligheidsmaatregelen in de regio in de aanloop naar de Pekingspelen, heeft een serie bomaanslagen, het hevigste geweld in de afgelopen tien jaar, Peking onder de mondiale schijnwerper diep voor schut gezet. China gaf terroristen de schuld maar is tot op de dag van vandaag niet met bewijzen gekomen die terreurgroepen aan de aanvallen, waardoor 33 mensen in Kuqa en Kashgar de dood vonden, linkt. Nu de Spelen voorbij zijn en de wereldaandacht elders is komen te liggen, lijkt het erop dat er met Oost Turkestan wordt afgerekend. Buitenlandse Oeigoerse organisaties hebben de regering beschuldigd van massa-arrestaties hetgeen de politie ontkent. Oeigoeren die door de ‘The Associated Press’ in Kuqa en Kashgar geïnterviewd werden beklaagden zich over grootschalige opsluiting maar durfden niet in detail te treden. De AP journalist werd namelijk voor het grootste deel van zijn bezoek door de veiligheidsdienst gevolgd.

De meest evidente tekenen van spanning zijn de strakke beperkingen tijdens de Ramadan. Een aantal lokale regeringen hebben lijsten met waarschuwingen op hun websites gezet, met inbegrip van een gedetailleerde lijst van de stad Yingmaili nabij Kuqa. Regeringsambtenaren, leraren en studenten mochten niet vasten tijdens de Ramadan. Moskeeën mochten geen onderdak bieden aan bezoekers van buiten de stad en het werd verboden om video’s en geluidsopnames te spelen. Publiekelijk bekeren werd verboden en de bewaking van de moskeeën versterkt. Daarbij moesten de restaurants tijdens de Ramadan open blijven. Verder laat de notitie weten: “Alle afdoende middelen moeten worden ingezet om mannen hun baarden te laten scheren en vrouwen hun gezichtsbedekkende sluiers te laten afleggen,”  De op een muur geschilderde slogan waarschuwt Moslims dat het illegaal is om de jaarlijkse pelgrimage naar Mecca te ondernemen. Dergelijke restricties waren al lang bekend maar er werd niet zozeer op de naleving ervan toegezien liet een expert in de Oeigoerse Zaak aan de Pacific Basin Institute in Pomona College in Californie weten. “Maar dit jaar heeft de regering strikt op de naleving ervan toegezien. In andere moslimgebieden in China zie je soortgelijke restricties niet. Op heel veel manieren is Oost Turkestan China’s Siberië. Dit ruige land met besneeuwde bergtoppen en verzengende woestijnen wordt onderbroken door olievelden en oasesteden die door weelderige katoen-, meloen-, en druivenvelden worden omgeven. In het gebied voert China zijn nucleaire testen uit en is het thuis van een extensieve Laogai, een Goelagachtig gevangenissysteem.

Oost Turkestan grenst aan Rusland, Pakistan, Afghanistan en andere Centraal Aziatische naties – een onstabiel buurtschap waar Peking erg nerveus van wordt. In een recent 14 pagina tellende toespraak beschuldigde de regionale communistische partijleider Nuer Baikeli “vijandige Westerse krachten” van pogingen om Oeigoerse ontevredenheid aan te wakkeren, van het politiseren van religie en van pogingen om Oost-Turkestan van het moederland af te splitsen. (soortgelijke politiek en rethoriek als in de andere twee bezette gebieden: Tibet en Binnen-Mongolie) Tevens waarschuwde hij dat manische Islamitische extremisten in buurlanden Oeigoeren opleiden om terroristische aanslagen in China te plegen. Het leger en de veiligheidsdiensten beperken regelmatig de toegang tot Oost-Turkestan. Toen we de  Yingmaili's lijst over de Ramadan beperkingen aan de gezagsdragende functionaris, verantwoordelijk voor religieuze zaken, Ablmit Ahmet, overlegden, bekeek hij het document een minuut in stilte. Een onderfunctionaris zei: “Het valt allemaal best wel mee. Sommige lokale regeringen zijn een beetje te overijverig.” Ahmet knikte en gaf de lijst terug aan de journalist.

Imams zijn verplicht om aan de door de staat goedgekeurde scholen te studeren en moeten verantwoording afleggen aan de regering die alle imams ontslagen heeft die verdacht worden van onbetrouwbaarheid of die te vrijuit spreken. “Imams worden door de regering betaald en ze helpen met het doorsluizen van informatie over ons. Wij vertrouwen ze niet,” zegt Mamat, een afgestudeerde universiteitsstudent die in Kasghar werk zoekt. Zoals anderen in dit verhaal vroeg ook hij om zijn naam niet volledig te melden uit angst voor gevangenisstraf vanwege het spreken met een journalist. Angst heerst in Oost-Turkestan. Wederzijdse minachting is gemeengoed tussen Oeigoeren en de Han meerderheid. “Dit is een prachtige Zijderoutestad uit de oudheid omgeven door bergen en woestijnen,” zegt Li een Han Chinese taxichauffeur. “Het enige probleem is dat er veel te veel Oeigoeren zijn.” Hij vond Oeigoeren onderontwikkeld en brutaal. Vele Oeigoeren daarentegen trekken zich niets van Chinese feestdagen aan en spreken alleen maar hun eigen taal in plaats van het officiële mandarijns. Mattursun, een Oeigoerse zakenman zegt dat hij de Han Chinezen veracht: “Ze geloven allang niet meer in het Marxisme of het communisme, het enige waar ze nog in geloven is geld. Geld is hun God.” De regering hamert erop dat de meeste Oeigoeren blij zijn omdat Oost-Turkestan welvarender wordt. Snelwegen, vliegvelden, scholen, ziekenhuizen en zelfs moskeeën zijn er gebouwd. De regering boort olie en gas en oogst de mineraalvoorraden. Slogans op reclameborden en muren in heel Oost-Turkestan zeggen dat sociale harmonie en eenheid aan voorspoed gelijk staan. Maar veel Oeigoeren happen niet. Zij denken dat hun land door de Han Chinezen, die het land in steeds grotere getalen binnenstromen, steeds dieper gekoloniseerd wordt. “Natuurlijk bouwen ze wegen en bruggen. Maar alleen om nog meer Han te laten binnenstromen om zodoende ons land volledig over te nemen,” zegt Haji een 34 jarige zakenman in Kashgar. Hij gelooft niet dat China onafhankelijkheid ooit toe zal staan maar hoopt dat Peking uiteindelijk acht zal gaan slaan op de woorden van Mao: “Hoe meer druk er wordt uitgeoefend des te groter worden de problemen,” zegt Haji: “Ik geloof dat de regering zich dit uiteindelijk zal gaan realiseren zodat ze zich eindelijk wat kunnen gaan ontspannen.”  (AP)   

169 Onrust in Oost Turkestan bezorgt China nog meer hoofdpijn

Zoals te verwachten was ontstaat er nu ook onrust in het door China bezette Oost Turkestan (Xinjiang) Vorige maand braken er, midden in het gebied van de Oeigoeren, op een zondagsmarkt onlusten uit in Hotan. De Oeigoeren zijn een Centraal-Aziatisch volk dat in taal, cultuur en godsdienst (een milde vorm van islam) verwant is met de Turken. Net als de Tibetanen lijden ze onder het harde optreden van de Chinese politie, aan marginalisatie, beperkingen bij het belijden van hun godsdienst en het uitdragen van hun taal en cultuur. Volgens een verklaring van de lokale overheid probeerde “een klein aantal mensen” op 23 maart een separatistisch incident uit te lokken”

Het recente rapport ‘Misleiding, Pressie en Bedreigingen’ van het Oeigoerse MRProject onderzoekt China’s ingestelde verplaatsingsbeleid van jonge Oeigoerse vrouwen om ze in stedelijke gebieden in Oost China te werk te stellen. Terwijl de CCP dit beleid onder het mom van zorg voor de economische ontwikkeling van deze vrouwen ten uitvoer brengt, voorziet het tevens in steun aan grote getalen Han Chinezen om naar Oost Turkestan te migreren. “Dit verplaatsingsbeleid kan gezien worden als een volgende stap in het CCP streven om assimilatie af te dwingen en de Oeigoerse cultuur verder te ondermijnen”, zei de Oeigoerse democratische leidster Rebiya Kadeer. Het Rapport plaatst de door de CCP bekostigde verplichte verhuizingen in het grotere kader van China’s voortschrijdende culturele aanvallen en MRschendingen ten opzichte van het Oeigoerse volk. China’s juridische systeem wordt als repressiemiddel ingezet, met willekeurige opsluitingen en marteling tegen iedere Oeigoer die zijn of haar ontevredenheid uit. Oeigoerse vrouwen lijden aan gedwongen sterilisaties en abortussen en veroordelingen als ‘politieke misdaden’ en doodstraf worden onevenredig vaak op het Oeigoerse volk toegepast. Bron: Uyghur American Association - Het Rapport

Het bloedbad van Gulja 1997: Op Laylat al-Qadr, de allerbelangrijkste dag voor de moslims tijdens de vastenmaand Ramadan, kwam een groep moslimvrouwen bij elkaar in Gulja om uit de Koran te reciteren. De Chinese politie greep daarbij in en wilde deze vrouwen naar het politiebureau brengen. De vrouwen en de bewoners van Gulca verzetten zich hevig. De politie heeft daarop ter plekke 400 bewoners neergeschoten. In de daaropvolgende maanden zijn zo’n 100.000 moslims door de Chinese autoriteiten gearresteerd. Volgens een bericht van CNN zijn 1000 van deze mensen op de eerste dag van hun gevangenneming geëxecuteerd. De rest zit nog in de gevangenis en wordt systematisch gemarteld. Lees verder blog 36

Een woordvoerder zei dat Oeigoerse separatisten de onrust in Tibet aangrepen om aandacht te vragen voor hun eigen streven naar onafhankelijkheid. Het zijn “afsplitsers die op de Tibetaanse rellen reageren', zei hij. Tientallen mensen werden opgepakt. Vrij snel nadat een Oeigoerse organisatie en een buitenlands radiostation er melding van hadden gemaakt, gaf de CCP de protestacties toe dat erop duidt dat de autoriteiten zeer gevoelig zijn geworden voor elke vorm van onrust, zei Nicholas Bequelin van Human Rights Watch. China merkt dat zijn tweesporenbeleid - economische investeringen om de massa's voor zich te winnen en keiharde repressie om de kern van het verzet te breken - niet het gewenste effect sorteert. De oppositie houdt aan, in Tibet doorgaans vreedzaam, in Oost Turkestan soms met geweld. Eerder dit jaar verijdelden de autoriteiten naar eigen zeggen een Oeigoerse samenzwering tegen de Olympische Spelen en een poging van Oeigoeren een lijnvliegtuig te laten neerstorten.

De Amerikaanse minister van financiën Henri Poulsen, die woensdag een bezoek bracht aan China, zei dat hij de Chinese autoriteiten heeft opgeroepen met hun critici in contact te treden om een vreedzame oplossing voor de protesten te vinden. In het buitenland gaan de protesten van Tibetaanse ballingen door. Bij het hoofdkantoor van de Europese Unie in Brussel kwamen ongeveer honderd mensen bijeen om de Europese regeringen op te roepen maatregelen tegen China te nemen vanwege hun MRschendingen in Tibet. En in Nepal (dat in deze klaarblijkelijk een pact met China gesloten heeft) trokken betogers voor de tweede achtereenvolgend dag op naar de zwaarbewaakte Chinese ambassade. Daar aangekomen werden zij door de politie opgepakt en afgevoerd. In Nepal wonen veel Tibetaanse ballingen en sinds de bloedige rellen in Tibet demonstreren die bijna dagelijks. (NDagblad)

136 Verijdelde China een terroristische aanslag op de Olympische Spelen?

Vorige week maakten een aantal Nederlandse kranten, op basis van een bericht in de Chinese staatsmedia, bekend dat Chinese autoriteiten een poging tot een terroristische aanslag op de Olympische Spelen in Peking verijdeld zou hebben. Een Chinees passagiersvliegtuig dat vrijdagochtend jl uit Oost Turkestan (Xinjiang) vertrok werd gedwongen om een noodlanding te maken nadat de bemanning ten minste twee passagiers hadden gearresteerd, die het vliegtuig wilden saboteren. Uit materiaal dat in beslag werd genomen tijdens een huiszoeking eind januari in de stad Urumqi, zou volgens een functionaris, duidelijk blijken dat de vijftien opgepakte en twee gedode personen een aanslag tijdens de Olympische Spelen aan het voorbereiden waren en dat de groep bevelen opvolgde van de ETIM; East Turkestan Islamic Movement. De politie zei destijds niets over een geplande aanslag op de Spelen. De ETIM is volgens de CCP de belangrijkste terreurdreiging voor China. Maar de groepering, zo wordt algemeen aangenomen, bestaat slechts uit enkele tientallen leden. In aanloop naar de Spelen heeft China het aantal 'anti-terreuroperaties' opgevoerd. Alhoewel deskundigen zeggen dat de dreiging vrij klein is bestempeld de chef van de Chinese politie terrorisme vorig jaar zelfs als de grootste bedreiging voor de Spelen.

ETIC: East Turkistan Information Center: “De Oeigoerse gemeenschap was geschokt door dit nieuws. velen geloven dat het hier gaat om de oude CCP politiek met als doel intensivering van de etnische zuiveringen in Oost-Turkestan. “Ze zijn altijd op zoek naar redenen om de vreedzame Oeigoerse Democratische Beweging aan te vallen. De Oeigoeren strijden al lang voor onafhankelijkheid en zullen dit nooit willen bewerkstelligen door middel van terrorisme omdat ze dan de steun voor hun zaak in de wereld zouden verliezen”, zei Dhr. Abdujelil Karakash voorzitter van de ETIC. Er is geen bewijs dat het incident door Oeigoeren was veroorzaakt. Tijdens de huiszoeking eind januari is er geen bewijs gevonden voor de bewering dat er een terroristische aanslag op de Spelen werd geplant. Tevergeefs heeft de Oeigoerse politieke leidster Rabiye Kadeer er meerdere malen bij de CCP op aangedrongen een onafhankelijk onderzoek van de VN toe te staan ten einde de vermeende aantijgingen van terroristische activiteiten in Oost Turkistan te onderzoeken. De Oeigoerse Democratische beweging die door Rabiye Kadeer wordt geleid riepen eerder op tot een boycot van de Spelen vanwege de gebroken belofte van de CCP om de MensenRechtensituatie te verbeteren. China heeft in tegendeel de vervolging van de Oeigoeren geïntensiveerd, inclusief executies van gewetensgevangenen, willekeurige arrestaties, marteling en het op transport zetten van Oeigoerse tienermeisjes naar de werkkampen (forced labor). Het is helder dat de CCP de Oeigoerse Democratische beweging probeert te koppelen aan de Spelen zodat ze een excuus vinden om het Oeigoerse volk nog harder aan te pakken en westerse journalisten de toegang tot Oost Turkistan te ontzeggen. “Natuurlijk had de bende een terroristische aanslag op de Spelen geplant”, zei Mr. Wang in een interview aan de Chinese staatspers tijdens een vergadering van de National People’s Congress. Werkelijk? Gebaseerd op het vinden van messen, bijlen en boeken over ‘terrorisme’ die naar zeggen werden aangetroffen tijdens de inval? De enige bende hier is die welke omschreven wordt als de terroristische communistische regering, nauwelijks van onbesproken gedrag en niet boven het plaatsen van bewijsmaterialen of het verzinnen van feiten ten einde de door de regering gecontroleerde staatsmedia te voeden.” Meer Informatie